ಎನ್‌ ರವಿಕುಮಾರ್‌ ಟೆಲೆಕ್ಸ್‌

ನೀನು ಎಷ್ಟೊಂದು ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ರೂಪವೂ
ರೂಪಕವೂ ಆಗಿದ್ದೀಯ..

ಅರಳಿ ನಿಂತ ಹೂವಿನ ಸೊಬಗನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ನೋಡುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಅನುಭೂತಿಯೇ…
ಅದು ದಕ್ಕಲೇ ಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ;
ಹೀಗೆ…..ನಿನ್ನ ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ
ಕತ್ತಲಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿ ಮೈ ತುಂಬಿದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ …

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ;
ಹೆಸರಿಡಲಾಗದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಬಂಧಗಳು
ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ.

ಜಡವಾಗುವುದು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ;
ನನ್ನ ನೆನಪಿನೊಳಗೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಮಿಸುಕಾಡುವ
ಖುಷಿಗೆ ಆಯಸ್ಸು ತೀರದಿರಲಿ

ಸ್ವರ್ಗ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡ
ಎಂದಾದರೂ ಒಂದು ದಿನ
ಈ ಭೂಮಿಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲೇ
ಭೇಟಿ ಆಗೋಣ
ಒಂದರಗಳಿಗೆ ಕುಂತು ಮಾತಾಡೋಣ
ಲೋಕ ಮರೆತು

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವಿಬ್ಬರೂ
ಬದುಕಿರೋಣ

ಇದಿಷ್ಟೇ
ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ….