ರಾಮ್ ಜೇಠ್ಮಲಾನಿ
ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ : ಶಿವಕುಮಾರ್ ಮಾವಲಿ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಡುರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ
ನಾನು ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ;
ಅದು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆಯಾ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು.
ಏಕೆಂದರದು ದಿನನಿತ್ಯ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಐಷಾರಾಮಿ ಸ್ಥಳವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ನಾನು
ಕೊಡುವ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯು
ನನಗಾಗಿ ತಿರುಗುವ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ
ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದರೂ
ಭುಜವೇರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತೇನಲ್ಲ
ಆಗ ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ…

ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿ ಮಾರುವವನಿಂದ
ತರಕಾರಿ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗು
ನಗುತ್ತಾ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ತೂಗುತ್ತದೆ.
ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗು; ಅದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತ ಇರಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ
ಎಂದು ಅನಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಬೇರೆಡೆ ನೋಡತೊಡಗುತ್ತೇನೆ…
ಆಗ ಅದು ಇನ್ನೂ ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ…

ನಾನು ಡಿಸೈನರ್ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡು;
ಅದರ ಬೆಲೆ ಒಂದು ಬಾಂಬ್ ಗೆ ತಗಲುವ ವೆಚ್ಚವಿರಿಬಹುದು.
ಚಿಂದಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಾನ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ
ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲದಂತೆ
ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತೇನಲ್ಲ
ಆಗ ಅದು ಮತ್ತೂ ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದುಬಾರಿ ಗಿಫ್ಟ್ ಗಳನ್ನು
ಕೊಂಡು ತರುವಾಗ
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅರೆನಗ‍್ನರಾಗಿರುವ ಮಕ್ಕಳು
ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಹಸಿದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು
ಕೆಂಪುದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ಕೂತು
ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು
ಅವರಿಂದ ಕೆಲವು ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು
ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ
ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ಅನಾರೋಗ್ಯಪೀಡಿತ ಮನೆಕೆಲಸದಾಕೆ
ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದಾಗ
ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಲು ನಾನು ಹೇಳಬೇಕು.
ಆದರೆ ತುಂಬಿದ ಸಿಂಕ್  ಮತ್ತು ಕೊಳೆಯಾದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾನು
‘ಇದು ಕೆಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲವೆ?’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ಆಗ ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ಮಗುವೊಂದರ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಅಥವಾ ಕೊಲೆಯ
ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ
ಆದರೂ, ಆ ಮಗು ನನ್ನದಲ್ಲವಲ್ಲ ಸದ್ಯ ಎಂದು
ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊ‍ಳ್ಳುತ್ತೇನೆ;
ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ.
ಆಗ ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ಜನರು ಜಾತಿ-ಮತ-ಧರ್ಮ ಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ
ನಾನು ಬೇಸರಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅಸಾಹಯಕನಾಗುತ್ತೇನೆ;
‘ನನ್ನ ದೇಶ ಅಧೋಗತಿಗಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದುಕೊ‍ಳ್ಳುತ್ತೇನೆ;
ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತೇನೆ;
ಮತ್ತು ನನ್ನೆಲ್ಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಆಗ ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ನಾನು ವಾಸಿಸುವ ನಗರದ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಾಗ
ಹೊಗೆ ಪೀಡಿತ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾದಾಗ
ನಾನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿಬಂದು
ಮೆಟ್ರೋ ಬಳಸದೆ , ಕಾರ್ ಪೂಲಿಂಗ್ ಕೂಡ ಮಾಡದೆ
ನನ್ನ ಒಂದು ಕಾರಿನಿಂದಾಗಿ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನಲ್ಲ
ಆಗ ಅದು ತುಸು ಅಸುನೀಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಡುರಾತ್ರಿಯ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ
ನಾನು ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ
ಅದು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದನ್ನು
ಕಂಡು ನಾನು ಅಚ್ಚರಿಪಡುತ್ತೇನೆ …

ಏಕೆಂದರೆ ;
ನಾನೇ ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ
ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ, ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ,
ಅದನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ…
ಅದನ್ನು ಹೂತು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…

poem by Ram Jethmalani…

Sometimes in the dark of the night,
*I visit my conscience*
To see if it is still breathing,
For *it’s dying a slow death*
Every day.

When *I pay* for a meal in a fancy place.
An amount which is perhaps the monthly income
Of the guard who holds the door open.
And quickly *I shrug* away that thought,
It dies a little.

When *I buy* vegetables from the vendor,
And his son _”chhotu”_ smilingly weighs the potatoes,
_*Chhotu*_, a small child, who should be studying at school.
I look the other way
It dies a little.

When I am decked up in a designer dress,
A dress that cost a bomb
And *I see* a woman at the crossing,
In tatters, trying unsuccessfully to save her dignity.
And I immediately roll up my window.
It *dies* a little.

When *I buy* expensive gifts for my children,
On return, *I see* half clad children,
With empty stomach and hungry eyes,
Selling toys at red light
*I try* to save my conscience by buying some, yet
It dies a little.

When my sick maid sends her daughter to work,
Making her bunk school
I know *I should* tell her to go back.
But *I look* at the loaded sink and dirty dishes,
And *I tell* myself that is just for a couple of days
It dies a little.

When I hear about a rape
or a murder of a child,
*I feel* sad, yet a little thankful that it’s not my child.
I can not look at myself  in the mirror,
It dies a little.

When people *fight over* caste creed and religion.
*I feel* hurt and helpless
*I tell* myself that my country is going to the dogs,
I blame the corrupt politicians,
*Absolving myself of all responsibilities*
It dies a little.

When my city is choked.
Breathing is dangerous  in the smog ridden metropolis,
I take my car to work daily,
Not taking  the metro, not trying car pool.
One car won’t make a difference, I think
It dies a little.

So when in the dark of the night,
I visit my conscience
And find it *still breathing*
I am surprised.

For, with my own hands
Daily, bit by bit, I kill it, I bury it.