ಜಿ ಪಿ ಬಸವರಾಜು

ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳ ದಾಟಿ, ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟಗಳ
ಹತ್ತಿಳಿದು, ಕಣಿವೆಯಾಳಗಳ ಅಳೆದು,
ಬಟಾ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ
ಬಂದನವನು, ಎಲ್ಲರಂತೆ ಇವನೂ ಎಂದುಕೊಂಡು
ಕಡೆಗಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ ಇವನನ್ನು, ಮಹಾ ಮೈ-
ಕಟ್ಟಿನವನನ್ನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿದ್ದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಇವನ
ಹಾಗೆಯೇ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದವನು, ದಿಟ್ಟತನದವನು;

ಈ ಬಯಲಲ್ಲಿ, ಮೊರೆವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನ-
ವನ್ನು ಮುರಿದಿರಲಿಲ್ಲ ನಾನೆಂದೂ, ಮಾತನಾಡಲು
ಏನಿತ್ತು ಈ ಕಾಲಾಂತರದ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ
ಮರೆತಂತೆ, ತಾವೇ ತಾವೆಂದು ಮೆರವವರ ನಡುವೆ;

ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಇವನು ಯಾವ ಬಿಗುಮಾನವೂ
ಇಲ್ಲದೆ, ಇನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ಮುಟ್ಟಿದ, ಮೈದಡವಿದ, ಆಪ್ತ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ;

ನನ್ನ ಮೈ ನಿಮಿರಿತು, ತುಟಿ ಅದುರಿತು, ಮಾತು ಝರಿ-
ಯಾಗಿ ಹರಿಯಿತು, ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಅವನು
ಒಡನಾಡಿದ; ತನ್ನ ಹೆಸರು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಎಂದ; ನಾನೇನು
ಹೇಳಲಿ? ಯಾರೂ ನನಗೆ ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೆಸರು
ಹಿಡಿದು ಕರೆದಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವನೇನೂ ಹೆಸರನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿ
ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಊರು ಕೇರಿ ಕುಲ ಗೋತ್ರ ಮತ ಧರ್ಮ ಜಾತಿ
ಯಾವುದನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುವಿನಂತೆ, ಬಹುಕಾಲ
ದೂರವಿದ್ದ ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಕಂಡು ಹುರುಪಿನಿಂದ ಮಾತಾಡಿದ;

ತಾನು ಕೈಗೊಂಡ ದಂಡಯಾತ್ರೆಯನ್ನವನು ಹೇಳಿಕೊಂಡ;
ಇಲ್ಲಿAದ ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ಹೇಗೆಂದ; ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದ;
ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸೈನಿಕರನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದು ತೋರಿಸಿದ; ತನ್ನ
ಬಲ ಇಷ್ಟೇ ಎಂದ, ಇದರಿಂದಲೇ ಗೆಲ್ಲಬಹುದೇ ಹೇಳು ಗೆಳೆಯ
ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎಂದ, ಅವನಲ್ಲಿ ಅಖಂಡ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿ
ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು, ಗೆಲ್ಲುವ ಹಂಬಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಫಳಫಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು;

ನಾನು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಇಲ್ಲೆ ಬೇರುಬಿಟ್ಟವನು, ಹೆಂಡತಿ
ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಸಂಸಾರ, ಪಶು ಪಕ್ಷಿ ಸಕಲ ಜೀವಸಂಕುಲ ಎಲ್ಲ
ಇಲ್ಲಿಯೇ-ಕೈ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಇದರಾಚೆ ನಾಕು ಹೆಜ್ಜೆ
ಹೋದವನಲ್ಲ, ದೇಶ ಸುತ್ತಿದವನಲ್ಲ, ಭಾಷೆ ತಿಳಿದವನಲ್ಲ;
ಅಷ್ಟೇಕೆ ಎಂದೂ ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಿದವನಲ್ಲ; ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಎಂಥ
ಮಾಯಾವಿ, ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ಕೇಳಿದ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ;

ಇಂಥ ಗಳಿಗೆಯನ್ನೆಂದೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ನಾನು; ಕಾಲಗಳು ಕೂಡಿದ
ಗಳಿಗೆ ಅದು, ದೇಶ-ಕಾಲಗಳ ಮೀರಿದ ಗಳಿಗೆ ಅದು, ಆನಂದದ ತುಟ್ಟ
ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಗಳಿಗೆ ಅದು, ಉಮೇದು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು ಬಡಬಡ
ಒದರಿದೆ-ಭಾಷೆ ಬೆದರುವಂತೆ, ಎದೆಯ ಗುಟ್ಟುಗಳನೆಲ್ಲ ಸುರಿದೆ ಅವನ
ಮಡಿಲಿಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ತುಂಬಿ ತುಂಬಿ ಸುರಿದಂತೆ; ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್
ಗಳಗಳ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟ, ತನ್ನೊಳಗನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಂತೆ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಾಹುಗಳ
ಚಾಚಿ ಇಡಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ, ನಾನು ಕರಗಿ ನೀರಾದೆ;
ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಮಾತುಗಳೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕ್ಷಣಗಳು ಜಾರಿದವು;

ಕೊನೆಯಲ್ಲದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್, ‘ಇನ್ನೊಂದು
ಮಾತು’ ಎಂದು ತಡವರಿಸಿದ, ‘ಹೇಳು ಮಿತ್ರ’ ಎಂದೆ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಅದ್ದಿಹೋದಂತೆ; ತಡೆತಡೆದು ಅವನು ಕೇಳಿದ: ‘ಈ ಜಗವ ಗೆದ್ದು ನಾನು
ನನ್ನೂರಿಗೆ ಮರಳುತ್ತೇನೆಯೇ?’ ನಾನು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದೆ, ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ
ದಾಟಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡೆ; ಕನಸಲ್ಲ, ನಿಜದ ನಿಜ, ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿಸಿತು- ನಿಜ,
ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟು, ನೀರಾರಿದ ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದೆ: ‘ಕಂಡದ್ದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಗೆಳೆಯ
ಕಂಗೆಡಬೇಡ, ಗೆಲ್ಲುತ್ತೀಯ ನೀನು, ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ ನೆಲವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ, ಅನುಮಾನ
ಬೇಡ,’ ಅವನು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ, ನನ್ನೊಳಗನ್ನು ಬಗೆದು ನೋಡುವಂತೆ;

‘ಮನ್ನಿಸು ಮಿತ್ರ, ಗೆಲುವು ನಿನ್ನದೇ, ಗೆದ್ದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನೂರಿಗೆ ಮರಳಲಾರೆ’ ಎಂದೆ,
ಮಾತಿಲ್ಲ, ನಕ್ಕನವನು ಹಗುರಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಬಿಗಿಯಾಗಿ, ನಿಧಾನಕ್ಕೆ
ಹೋಗಲಾರದವನಂತೆ ಹೊರಟೇ ಹೋದ, ಭಾರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಊರುತ್ತ;

ಮತ್ತವನ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ನಾನು; ಅವನ ನೂರಾರು ಸಾಹಸದ ಕತೆಗಳನ್ನು,
ಅವರಿವರು ಮಾತಾಡುತ್ತ ಹೋಗುವುದನ್ನು, ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೆ ಮೌನವಾಗಿ