ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದಿದವರಿಗೆ ಅವರ ಕವನ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗಿನ ಅವರ ನೋಟಗಳು ಕಥೆ ಹಾಗೂ ಕವನದ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಕೆದಹುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಚೆತನಾರ ಈ ಕವನ ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗಾಗಿ….

ದುಃಖಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಇಡಿ ರಾತ್ರಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ
ಈ ಬೆಳಗನ್ನ ಬಲಿಕೊಡಲೇಕೆ ನಾನು?

ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸವಿದೆ,
ಕಳೆದ ಫೈಲು ಹುಡುಕಬೇಕು
ನನ್ನ ಜಾಯಮಾನ ಗೊತ್ತಲ್ಲ?
ಕಳಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು…
ನಿನ್ನನೆಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲಿ ಹೇಳು?

ನಿನ್ನ ಮುಖದವನೇ ಇದ್ದಾನೆ ಹೀಗೊಬ್ಬ,
ಅದೆ ಮಾತು, ಅದೆ ನಗು
ಅದೆ ಅದೇ ದೇಹ.
ಅದರೊಳಗೆ ನೀನಿದ್ದೆ,
ಎಲ್ಲಿ ಹೋದೆ!?

ಕಾಲಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವ
ತವಕಕ್ಕೆ,
ಕಾಲು ಸೋತು ಹೋಗಿದೆ
ನನ್ನ ಹೊಕ್ಕುಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ
ಸೊರಗಿ ಸೋಲಿಸುತಿದೆ ಯಾಕೆ?

ದಣಿದು ಬಂದ ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ
ತಪ್ಪದೆ ನಡೆಯುವ ಪಾರಾಯಣ,
ಮತ್ತವೇ ಹಳೆ ಪಟ್ಟಿ-
ನಾ ಮರೆತ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ,
“ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ”,
ಇತ್ಯಾದಿ…

ನೀ ಮರೆತ ನಿನ್ನ ನೆನಪು
ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ಕೊಡಲಿ?
ಬಿಡು
ಕೆಲಸವಿದೆ, ಫೈಲು ಹುಡುಕಬೇಕು…

ಅಲ್ಲದೆ,
ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಅತ್ತರೆ
ಅವರಿವರು ನೋಡುವ ನಾಚಿಕೆ ನನಗೆ.

ಹೇಗೂ
ದುಃಖಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಇಡಿ ರಾತ್ರಿ ಬಾಕಿಯಿದೆ,
ನೀ ಗೊಣಗುತ್ತೀಯೆಂದು
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ
ಬೆಡ್ ಲೈಟೂ ಹಾಕುತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು.

-ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ