ಜಯಶ್ರೀ ಭಟ್

ಬೇಸಿಗೆ ಎಂದರೆ ಉರಿವ ಧಗೆ, ಉದುರಿದ ಮಾವಿನ ಹೂಗಳ ಕ0ಪು, ತೊನೆದಾಡುವ ಹಳದಿ ಹೂಗೊಂಚಲು, ಗದ್ದೆ ಬದಿಯಲಿ ಮೈವೆತ್ತ ಗಿಳಿ ಮೂತಿ ಹೂವಿನ ಕಡುಗೆಂಪು, ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಗೇರುಬೀಜ, ಘೊಮ್ಮೆನ್ನುವ ಹಲಸು, ಮಾವು, ಹುಳ್ಳನೆ ಹುಳಿ ಸಿಹಿ ಕವಳಿ ಹಣ್ಣು, ಮೆ ಫ್ಲವರ್ ಹೂಗಳ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ಹೊದ್ದ ಹಾದಿ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ಬಯಲಾಟ, ಮಾರಿಕಾಂಬೆಯರ ಜಂಟಿ ಮೇಳ. ಪರೀಕ್ಷೆ, ಪಾಸು ಫೇಲು, ರಜಾ, ನೆಂಟರ ಮನೆ, ಅಜ್ಜನ ಕೂದಲು ಹೊತ್ತು ತರುವ ತಂಗಾಳಿ, ಸಂಜೆ  ವೇಳೆ ಘರ್ಜಿಸಿ, ಗದರಿಸಿ ಉದುರುವ ನಾಲ್ಕು ಹನಿ ಆಲಿಕಲ್ಲು ಮಳೆ, ಬೆವರಿಳಿಸುವ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ನೀರುಗೊಜ್ಜು ಉಂಡು ಮಲಗಿದರೆ ನಶೆಯೇರಿಸುವ ನಿದಿರೆ…ಇನ್ನೇನೋ ಮರೆತಿದೆ…..ಮತ್ತಿನ್ನೇನೋ ಇದೆ…ಅದೇ…. ಹಾಂ, ಅದೇ ಜೇನು ಬೇಟೆ!
ಜೇನು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯ ದಿನಗಳು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾರದ ಜೋಡಿ ಪದಗಳು. ಮೂವರು ಅಣ್ಣಂದಿರು ಬೇಸಿಗೆ ಬಂತೆಂದರೆ ’ಶಿಕಾರಿ’ ಮೋಡಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿರಿಯವನು ಪುಕ್ಕಲ, ಆದರೆ ಹಿರಿಯವನೆಂಬ ಗತ್ತು, ಕೊನೆಯವನು ಶೂರ ಆದರೂ ದುಡುಕು ಸ್ವಭಾವ, ಮಧ್ಯಮನೇ ಜೇನು ಬೇಟೆಯ ಸ್ಟ್ರಾಟಜಿಸ್ಟ್. ಅವನೇ ಜೇನಿನ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು, ಹೊಗೆಹಾಕಿ, ಹುತ್ತಕ್ಕಿ ಕೈ ಇಟ್ಟು ’ರಾಣಿ’ ಜೇನನ್ನು ಹಿಡಿದು ತರುವ ಚಾಣಾಕ್ಷ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಬೆರಗಿನಿಂದ
ನಿಂತು ನೋಡುವ ಖಾಯಂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿಯರು ನಾವು!
 
ಬೇಸಿಗೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಜೇನುಗಳಿಗೆ ಗುಂಪು ಒಡೆದು ಹೊಸ ಸಂಸಾರ ಹೂಡುವ ತರಾತುರಿ. ಅವು ತೋಟ ತುಡಿಗೆ ಹಾದು ತಮ್ಮ ಹೊಸ ’ನೆಲೆ’ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳಿಗಾಗಲೇ ಹೊಸ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಅವುಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೋಗಿ ರಾಣಿ ಜೇನು ಹಿಡಿದು ಗೂಡಿಗೆ ತಂದು ಬಿಡುವ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಗೆಳೆಯರು ಆ ಜೇನುಗಳ ಹಿಂದೇ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವೂ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಅವರು ಹೋದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಮೈಬಣ್ಣದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಓಡಿ ಕೆಂಪಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜೇನಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುವವರಿಗೆ ಹೊತ್ತಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದಿನಂಪ್ರತಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ, ಊಟ ಮಾಡುವ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೈಗೇ ಸಿಗದೆ ಕಾಡು ಮೇಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಹಜವಾಗೇ ಕಳವಳವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

” ಏ ಅಲ್ನೋಡು!”
“ಅಲ್ಲಿ”
“ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ”
“ಓ, ಅದೇ ಅಲ್ಲಿ”