ಡಾ.ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ನಾಯಕ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರು.

ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಲೇಖಕರು, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ದಾರ್ಶನಿಕರು.

ಡಾ. ನಾಯಕ್ 1994 ರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಕೆಎಲ್‌ಇ’ಎಸ್ ಬಿಎಂಕೆ ಆಯುರ್ವೇದ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಬಿಎಎಂಎಸ್ ಮತ್ತು 1998 ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಎಂಡಿ (ಆಯುರ್ವೇದ) ಪದವಿ ಪಡೆದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿ ಆಯುರ್ವೇದ ಅಂಗಡಿಗಳ ಸರಪಳಿಯಾದ ಆಯುರ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಅನ್ನು ಸಹ-ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

ಇದೀಗ ‘ಅವಧಿ’ಯಲ್ಲಿ ‘ಕಾಂಗರೂ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ’ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಹೊಸ ಸರಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸರಣಿ – 15

ಫೋಟೋ ಕೃಪೆ : ಪ್ರವೀಣ್ ಮೂರ್ತಿ

Melbourneನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರವೀಣ್ ಕೂಡ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿದ್ದ. ಕೆಲವರು ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕಡಲತೀರಗಳನ್ನು. ಪ್ರವೀಣನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರು, ವಿಮಾನ ಅಥವಾ ಎಂಜಿನ್ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೆಳಕು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು Point Cookನಲ್ಲಿರುವ RAAF Museumಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ . ನೈನಾ ಈಗಾಗಲೇ onlineನಲ್ಲಿ booking ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ museum ಅಲ್ಲ. ಇದು ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ವಾಯುಪಡೆ ನೆಲೆಯೊಳಗಿದೆ. ಭದ್ರತಾ ತಪಾಸಣೆ ದಾಟಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ನಾವು museumಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮೊದಲು ಆಕಾಶವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

Point Cook ತಲುಪಿದಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲ. ಆಕಾಶ. ವಿಶಾಲ, ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ, ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಕಾಶ. 1912ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ Australian Flying Corps ಹುಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ಅದು Royal Australian Air Force ಆಯಿತು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಮೊದಲ ಸೈನಿಕ ವಿಮಾನ ಇದೇ ನೆಲದಿಂದ ಮೇಲೇರಿತ್ತು. ಆಗ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ದಶಕ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಇನ್ನೂ ಬ್ರಿಟಿಷರ cantonment ನಗರವಾಗಿತ್ತು. Wright Brothersರ ಮೊದಲ ಹಾರಾಟಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮನುಷ್ಯನು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾಡಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ ದಿನಗಳು ಅವು.

Museumನ hangarಗಳೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ವಿಮಾನಗಳು ಯಂತ್ರಗಳಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಕನಸುಗಳ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಥಮ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಕಾಲದ ಒಂದು ವಿಮಾನವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಾನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಇಂದಿನ ವಿಮಾನಗಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಆಟಿಕೆಯಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರು ಮೋಡಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಹಾರಿದ್ದರು. ಆಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಮೊದಲು ಧೈರ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ನಂತರ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಪ್ರವೀಣ್ ಒಂದು ವಿಮಾನದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅದರ engine ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅದರ ಕಥೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ವಿಮಾನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ museumಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆವು. ಅವನು horsepower ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು human stories ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಳೆಯ goggles, flight logs, uniforms, medals—ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ಯಂತ್ರಗಳು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯುದ್ಧಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುದ್ಧದ ಹಿಂದೆ, ವಿಮಾನ ಏರಿ ಹೊರಟ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಮಗನ ಕಥೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ pilot survival kit ಇತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ejector seat. ಆಗ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅರಿವು ಬಂತು. ನಾವು ವಿಮಾನ ಹಾರಿಸುವುದನ್ನು ಸಾಹಸ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ವಾಯುಪಡೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. Engine fail ಆದರೆ ಏನು? ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಏನು? ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಏನು? ಬದುಕು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬಹುದು. ಆಶಾವಾದಿಗಳು ಗುರಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಅಪಾಯ ನೋಡುತ್ತವೆ. ಎರಡೂ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಲಾರರು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ runway ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ನಿಶ್ಶಬ್ದತೆಯಲ್ಲೂ ಇತಿಹಾಸ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷದ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿರುವ ಕೆಲವು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಆ ದಿನ ಹಾರಾಟ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರಿಂದ ಏನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಜಾಗದ ಮಹತ್ವ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟಿದ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಆಲೋಚನೆ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. “ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಾರಬಲ್ಲವು ಅಂದರೆ ನಾವೇಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ?”

ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹಾರುತ್ತಿವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹಾರಲು ಕಲಿತದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆ. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಶತಮಾನದಲ್ಲೇ ಅವನು ಖಂಡಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದ್ದಾನೆ, ಸಾಗರಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ್ದಾನೆ, ಚಂದ್ರನನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. Point Cookನ ಈ museum ವಿಮಾನಗಳ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಕುತೂಹಲದ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ. ಒಂದು ದಿನ ಯಾರೋ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿ, “ನಾನೇಕೆ ಹಾರಬಾರದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ನೆನಪು. ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ ಅದರ ದೀರ್ಘ ಉತ್ತರ.

। ನಾಳೆಗೆ ।