ಯಾವುದೇ ಅಬಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ,ನೋಟಕ್ಕೆ, ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ-ಮುನ್ನೆಲೆ ಎಂಬ ಆಯಾಮಗಳಿವೆ. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಯಾವುದು, ಮುನ್ನೆಲೆ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂದರ್ಭ, ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಸುವವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಇವನ್ನು ಗಮನಿಸದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚರಿತ್ರಕಾರರ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಕೊಡುಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವರುವ ಚರಿತ್ರಕಾರನ/ಳ,ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನಿಯ, ಕನ್ನಡಭಾಷಿಕರ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವವರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಅಪೇಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದೆ ಇಂಥ ಗ್ರಹಿಕೆ ಇದೆ. ಇದನ್ನು ಲಕ್ಷಿಸದೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಸಂಬಂಧ ತೋರಿಸುವಂಥ ಪ್ರಮೇಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದು ಹೆಡ್ಡರು ಅಥವಾ ಸಮಯಸಾಧಕರು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ.

ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿಯವರು ಕನ್ನಡಭಾಷಿಕರನ್ನು ವಿಶ್ವಕನ್ನಡ (ಇದು ಜಗದ್ಗುರು ಪದದಲ್ಲಿನ ಜಗತ್ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಂತೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ)ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವಂಥ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿರುವುದಾದರೆ ಅವರೂ ಆಗಲಿ. ಆದರೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ಬೆಳೆಸಿ ಗಳಿಸಿದ ಸ್ವಂತ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕನ್ನಡಭಾಷಿಕರ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಾದರೆ ಅವರೇ ಸಮ್ಮೇಳನಾಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಗೆ ತಂದ ಅವರ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರು ಈ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಗ್ಯರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರೂ, ಅಥವಾ ಅವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನಿಂತು ಅವರ ಈ ಮಟ್ಟದ ‘ಸಾಧನೆ’ಗೆ ಕಾರಣೀಭೂತರಾಗಿರಬಹುದಾದ ಅವರ ಶ್ರೀಮತಿಯವರೋ ಆಗಬಹುದಲ್ಲ?

ಇದು ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕವಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸಿದರೆ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರ ಸಾಧನೆ-ಸಂಪತ್ತಿನ ಗಳಿಕೆಗೆ ಸಾಧನ ಒದಗಿಸಿರುವ ಬಿಲ್ಗೇಟ್ ಯಾಕೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಿಕರ ವಿಶ್ವ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಬಾರದು? ಇದು ವ್ಯಂಗ್ಯ ಅಥವಾ ಕುಚೋದ್ಯದ ಮಾತಲ್ಲ. ಸಂದರ್ಭ-ಉದ್ದೇಶ-ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಮರೆತು , ಹಿನ್ನೆಲೆ-ಮುನ್ನೆಲೆಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮಂಡಿಸುವ ಮುಗ್ಧ ಅಥವಾ ಧೂರ್ತ ವಾದಗಳ ತಾರ್ಕಿಕ ಆಯಾಮಗಳ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಅಷ್ಟೆ.

ನಮ್ಮ ಭಾಷಿಕರ ಆಳವಾದ ಕಾಳಜಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ ಇಂಥ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಕೂಲವಾಗಬಹುದೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ

–ವಿ ಎನ್ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ

++

ಓಬಿರಾಯನ ಕಾಲದ ನಾಲ್ಕು ಕವಿತೆ, ಆರು ಕಥೆ ಬರೆದ ಲೇಖಕನಿಂದ ವಿಕ ಸಮ್ಮೇಳನ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕೇ? ಎಂದು ಜೋಗಿ ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಬರಗೂರು ಅವರು ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ಸಲ್ಲದು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳೇ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿ ಪರ ಓಟು ಹಾಕುವ ಅಧಿಕಾರ ಜೋಗಿಗೆ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಅಧಿಕಾರ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಭಾಷೆ ತೀರಾ ಉಡಾಫೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.

– ಪರಶುರಾಮ ಕಲಾಲ್

++

ಮಾನ್ಯರೇ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಬದಲು . ಇಂತಹ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸಕ್ತರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಸಂಬಂದ ಪಟ್ಟವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಿ ತನ್ಮೂಲಕ ಕೆಲವಾದರೂ ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು .ನಾರಾಯಣಪ್ಪ ಯಾಕೆ , ರಾಮಪ್ಪ ಯಾರು ಅವರ ಹಿರಿಮೆ ಗರಿಮೆಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಎಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಸಾದಿಸುವುದಾದರು ಏನು ಅನ್ನೋದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾಗಿದೆ . ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಹಾಗೆ ಯಾವ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಬಾಚುವ ಮಂದಿಯಷ್ಟೇ ಜಾಸ್ತಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದು. ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜು ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಂದ,ಕಥೆ,ಕವನ ಸ್ಪರ್ದೆ ಏರ್ಪಡಿಸಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಯುವ ಬರಹಗಾರರನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲಿ.

ಕನ್ನಡ ಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದುವರನ್ನು , ಓದಿ ಸಾದನೆಗೈದವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲಿ .. ಹೀಗೆ ಹೊಸ ಏಳ್ಗೆಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಅದೇ ಕುತರ್ಕ ವಿವಾದಗಳು ,ಅದೇ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸುವುದು , ಅದೇ ನಗೆ ಪಾಟಲು!! ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು . ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಹೊಸತನವಿಲ್ಲ , ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ಹೊಸ ವಿವಾದ ,ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಚರ್ಚೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ..ಅಷ್ಟೇ . ಇಂತಹ ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳು ಬೇಜಾರು ತಂದಿವೆ .ಬರೀ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಮಂದಿ , ಹಿಂದೆ ಬೆನ್ನು ಇರಿಯುವವರು ಮುಂದೆ ಹಲ್ಲು ಕಿಸಿಯುವವರು . ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪರಿಹಾರವೇ ಇಲ್ಲವೇ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ಬಿಡುತ್ತೆ. ಅದರ ಜೊತೆ ಇಂತಹ ಚರ್ಚೆಗಳೂ ಅರ್ಥ ಹೀನವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ

-ವೇದ

++

ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ಸರ್, ತುಂಬಾ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಎಳೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬುಸಿನೆಸ್  ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿದೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನು ಎಂಬುದೇ  ಬಹುಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಮಾತು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಭಾಸವೋ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಬುಸಿನೆಸ್ಮನ್ ಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಕತೆ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಹಗುರವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾದಲೆತ್ನಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಭಾಸದ್ದು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮಾಡಲು ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕೊಂಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮಘ್ನತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

–ಸುಧಾ ಚಿದಾನಂದಗೌಡ.