ಚಿತ್ರಾ ಸಂತೋಷ್

“ನೀನು ಮೊದಲ ತರ ಇಲ್ಲ’ ಅವನು ಮುಖ ಗಂಟಿಕ್ಕಿದ.
“ನೀನೂ ಸಹ” ಅವಳಂದಳು.
ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಎದುರು-ಬದುರು ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಎದುರುಗಡೆ ಇದ್ದ ಕನ್ನಡಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.
“ನೀನು ದಿನ ಹೋದಂಗೆ ದಪ್ಪ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಿ. ಸಣ್ಣ ಆಗು’ ಅವನ ಸಲಹೆ “ನೀನು ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತೂಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದೆ. ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ “ನೀನು ಚೆಂದ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ಗಲ್ಲ ಚಿವುಟುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕನಿಸಿತ್ತು ಅವಳಿಗೆ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದ್ರಲ್ಲೂ ಒಂಥರಾ ಸುಖವಿದೆ. ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯೋದ್ರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಸುಖದ ಹಾಗೇ ಅವಳಂದುಕೊಂಡಳು.
ಅವಳ-ಅವನ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಎಲ್ಲವೂ ಚೆಂದ-ಚೆಂದದ ಹೆಸರುಗಳು. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಪುಟ್ಟ-ಪುಟ್ಟ ಕವನಗಳು. ಅವಳು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಬಂದು ಮೇಲ್ ತೆರೆಯುಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಕವನ ಬಂದು ಅವಳ ಇನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಓದಿ ಮತ್ತೆ ಅವಳದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಲರವ. ಚೆಂದದ ಆ ದಿನಗಳು ಅವಳ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ‘ಎಂಥಾ ದಿನಗಳವು…ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದವು…’ ಹಾಡಿನ ನೆನಪು.
ಅವನು ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಗಾಗಿಸಿ “ಆಗಿಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಬಿಡು. ಆದ್ರೆ ನೀನು ದಪ್ಪವಾಗೋದು ನಂಗಂತೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ’ ಮತ್ತದೇ ರಾಗ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಹೊರಳಿದ. ಅವಳು ಅವನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋದಳು. ಅವಳ ಕೋಪ ಕರಗಿ ಕಣ್ಣೀರಾಯಿತು. “ಅಳೋ ಸಮಯ ಇದಲ್ಲ. ಬಾ…’ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದಿಳೆದ. ಕಣ್ಣೀರು ಮಂಜಂತೆ ಮಡುಗಟ್ಟಿತು. ಆ ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತರು ಅವರಿಬ್ಬರೂ. ಅವಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬೇಗುದಿ. ಬಚ್ಚಿಡಲೂ ಆಗದು, ಬಿಚ್ಚಿಡಲೂ ಆಗದು.
“ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಬತ್ತದ ತೊರೆ. ನೀನು ಹೀಗೇ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ” ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಮಂಜಂತೆ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತೆ ಕರಗಿತು.
“ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು..ಅದು-ಇದು….ಬರೀ ನನಗೇನೇ…ಅವನಿಗಲ್ಲ” ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ ಬಂದಿತು ಅವಳಿಗೆ. ಕನ್ನಡಿ ಎದುರಿನ ಅದೇ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಧೊಪ್ಪೆಂದು ಕುಸಿದಳು. ಎದುರಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿ ಮೇಲೆನೇ ಕೋಪ ಬಂತು ಅವಳಿಗೆ. “ನಾನು ದಪ್ಪವೆಂದು ನೀನೇಕೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿಯಾ ನೀನು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀಗೆ ನಾನು ಚೆಂದಾನೆ ಕಾಣಿಸ್ತೀನಿ” ಕನ್ನಡಿ ಮೇಲೆನೂ ಕೋಪ ಬಂತು ಅವಳಿಗೆ. ಅವನೂ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಆತ ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದು ‘ಬರಲ್ಲ’ ಎಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು!!.