ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಕಥೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಥೆ, ತಮಾಶೆ ಅಂದ್ರೆ ತಮಾಶೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಅಮರ್, ಅಕ್ಬರ್, ಆಂಥೋನಿ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರಂತೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹ ಬಂತಂತೆ. ಅಕ್ಬರ್ ತನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದನಂತೆ, ದೇವರು ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದನಂತೆ, ಆಂಥೋನಿ ಕೂಗಿದನಂತೆ, ಅವನ ದೇವರು ಸಹ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದನಂತೆ, ಅಮರ್ ಕರೆದೇ ಕರೆದನಂತೆ, ಕರೆದೇ ಕರೆದನಂತೆ, ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅವನು ಸತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಎದುರಾದ ಮೊದಲ ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿದನಂತೆ, ’ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕೂಗಿದಾಗ ಅವರ ದೇವರು ಬಂದು ಕಾಪಾಡಿದರು, ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಜನ ದೇವರಿದ್ದಾರೆ, ಎಷ್ಟು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ’ ಅಂತ. ಆಗ ಆ ದೇವರು ಹೇಳಿದನಂತೆ, ’ಇಲ್ಲಪ್ಪ ನೀನು ಕರೆದಾಗ ಇಷ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರನ್ನ ಕರೀತಿದೀಯ ಅಂತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅಂತ ಇವನು, ಇವನು ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅಂತ ಅವನು ನೋಡೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀನು ಮುಳುಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ’ ಅಂತ. ಮೊದಲ ಸಲ ಕೇಳಿದಾಗ ನಗು ಬಂದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈ ಕಥೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮ ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗಿದ್ದು ’ಪರ್ವ’ ಓದಿದಾಗ…
ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಂದ ಉಪಪಾಂಡವರ ಹತ್ಯೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿದೆ. ದ್ರೌಪದಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾಂಡವರು ಕೈ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದಷ್ಟೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗದೆ ಅಗ್ನಿಪುತ್ರಿ ಸಿಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ನೋವಿನ ತೂಕವೇ ಬೇರೆ, ಅದರ ಕಾರಣಗಳೇ ಬೇರೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ದಾಂಪತ್ಯ ವಿಫಲವಾದ ನೋವು, ಅಭಿಮನ್ಯು ಸತ್ತಾಗ ಅರ್ಜುನ ಸುಭದ್ರೆಯ ಜೊತೆಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ರೋಧಿಸಿರುತ್ತಾನೆ, ಘಟೋತ್ಕಜ ಸತ್ತಾಗ ಭೀಮ ಮನಸ್ಸು, ದೇಹ, ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲವೂ ಏಕೀಭವಗೊಂಡಂತೆ ಅತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಈಗ ಉಪಪಾಂಡವರು ಸತ್ತಾಗ ದ್ರೌಪದಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಯಾವ ಪಾಂಡವನಿಗೂ ’ತನ್ನವರು’ ಅನ್ನಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ… ದ್ರೌಪದಿಯ ದುರಂತ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ. ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಐದು ಭಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಪಾಂಚಾಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತನ್ನವಳು ಅನ್ನಿಸಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೌದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಲ್ಲುವವರು ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸೇರಿದವರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವರು ಹಾಗೆ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ತಮ್ಮವರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರಯಾರಿಟಿ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ, ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಸಂಬಂಧಗಳು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಾವು ಸಲ್ಲುತ್ತೇವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಕಾಮಡೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಾಡುತ್ತಾ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇವರು ಪ್ರಯಾರಿಟಿ ಆಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಮೊದಲು ಅದು ಒಂದು ಕೊರತೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಜನರು ಇರುವಾಗ, ಉಘೇ ಉಘೇ ಅನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದೆಯ ದನಿಯೂ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜಾತ್ರೆ ಆದರೆ ಬಯಲಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಗುತ್ತಾರೆ, ನಲಿಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೇ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜಾಗ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಆದ ಜಾಗ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬದುಕು ಇರುತ್ತದೆ. ಬಯಲಿಗೆ ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಬಯಲಿನ ವಾಸ್ತವ ನನಗೆ ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ರಾಮ್ ಗೋಪಾಲ್ ವರ್ಮ ಬರೆದ ’ನನ್ನಿಷ್ಟ’ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸೃಜನ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಓದಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ವರ್ಮನ ಬಗೆಗಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ’ವೋಡ್ಕಾ ವಿತ್ ವರ್ಮಾ’ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಸ್ವತಃ ನಾನೆ ಪ್ರಕಾಶಕಿಯೇನೋ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಅವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ! ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ, ವ್ರತ ತಪ್ಪದಂತೆ ’ಪುಸ್ತಕ ಆಯ್ತಾ’ ಅಂತ ಕೇಳೇ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ! ಮೊನ್ನೆ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದ್ದೇ, ಅದೇ ದಿನ ಓದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ.
’ನನ್ನಿಷ್ಟ’ ರಾಮಗೋಪಾಲ್ ವರ್ಮ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಬರೆದದ್ದು, ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಬರೆದಿರುವುದು ತೆಲುಗಿನ ಚಿತ್ರವಿಮರ್ಶಕ, ಗೀತ ಸಾಹಿತಿ ಸಿರಾಶ್ರೀ. ಎರಡಕ್ಕೂ ಇರುವ ಒಂದೇ ಕೊಂಡಿ ಸೃಜನ್ ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯ ಅನುವಾದ. ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ಯಾಕೋ ಆರ್ ಜಿ ವಿ ನನಗೆ ’ಊರ ನಡುವಣ ಬಯಲಿ’ನ ಹಾಗೇ ಕಾಣಿಸಿದ.

ಪುಸ್ತಕದಲಿ ಸಿರಾಶ್ರೀ ವರ್ಮನನ್ನು ಮೂರು ಮಜಲಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
೧. ರೀಲ್ ವರ್ಮ
೨. ರಿಯಲ್ ವರ್ಮ ಮತ್ತು
೩. ಮೀಡಿಯಾ ವರ್ಮ.
ವರ್ಮನನ್ನು ಆತನ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಮೀಡಿಯಾ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದು. ಆದರೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ನನಗೆ ವರ್ಮನನ್ನು ಪುಸ್ತಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಮೂರು ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ಆತನ ಮಿತ್ರ ವೃಂದ, ಆತನ ’ಕಂಪನಿ’ಯ ತಂತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ, ಪುರಿ, ಕೃಷ್ಣವಂಶಿಯಂತಹ ಆರಾಧಕರಿಗೆ ಆತ ದೇವರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವತಃ ಲೇಖಕ ಸಿರಾಶ್ರೀ ಸಹ ವರ್ಮನ ಆ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಆಗಾಗ ವರ್ಮನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಡದಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ ವರ್ಮ ತನ್ನನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.