ನಾ ದಿವಾಕರ

ಏನು ಮಾತನಾಡುವೆ

ಈ ಮಂದಸ್ಮಿತ ಮೌನ ತಪಸ್ವಿಯೊಡನೆ

ಇವ ಮೌನಿ ;

ಹೌದು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ

ತನ್ನೊಡಲಾಳದ ಬೇಗುದಿಗಳ

ಹುಗಿದು

ಕಣ್ಣಾವೆಗಳ ಮುಚ್ಚಿ

ನೆನೆದುದೆಲ್ಲವನೂ ಮರೆತು

ಸಂತೆಯಲಿ ನಿಂತ ಕಬೀರನೊಡನೆ

ಎನಿತು ಸಂವಾದ ?

ಒಂದು ಹನಿ ಮಳೆಗೆ

ವಟಗುಟ್ಟುವ ನಿನಗೆ ಮೌನದ

ಅರ್ಥವೇ ತಿಳಿಯದಲ್ಲವೇ ?

ನೀ ಕಂಡ ಜಗವೇ ಸ್ವರ್ಗ

ನೀನಾಡುವ ನುಡಿಯೇ ಮಧುರ

ಎಂದೆಣಿಸುವ ನಿನಗೆ

ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕೆ ನಿಂತ

ಮೌನಿಯ ಮನದಾಳದ ಮಾತು

ಅರಿವಾಗುವುದೆಂತು !

ಏಕೀ ಮೌನ ?

ವಿಕೃತಿಯೋ ವಿಸ್ಮೃತಿಯೋ

ಬೃಹಸ್ಪತಿಗಳ ಲೋಕದ

ಅನುಭೂತಿಯೋ

ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಕೀರ್ಣ ;

ಎತ್ತರದಿ ಕುಳಿತಿರುವೆ

ಅಚ್ಚರಿಯ ನೋಟದಲಿ

ದನಿಯಡಗಿಸಿ ಸುತ್ತ

ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸು

ಮೌನದ ನೆಲೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ !

ಏನು ತಾನೇ ಮಾಡಿಯಾನು

ದನಿಗೆ ದನಿಯಾದರೆ

ದಮನ

ಭುಜಕೆ ಭುಜ ನೀಡಿದರೆ

ಹರಣ

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣೆನುವ ದ್ವೇಷಾಗ್ನಿಯಲಿ

ಎತ್ತೆತ್ತಲೂ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯೇ

ಸುತ್ತ ಬಂಧನದ ಸೆಲೆಯೇ !

ಶಿಲೆಯಲ್ಲ ಇವ

ಕಲೆಯಲ್ಲರಳಿದ ಶಿವ

ಎದೆಬಡಿತದಲಿ ಆಲಿಸು

ಮೌನಿಯ ಮಾತುಗಳನು ;

ಜಗವರಿಯದವ ನೀನು

ಕೂಪದಿಂ ಜಿಗಿದು

ಶಿಖರ ಏರಿರುವೆ

ಮೌನಿಯಾಗಿಬಿಡು

ಮತ್ತೊಂದು ಹನಿಮಳೆಯ

ಗುಂಗಿನಲಿ !