ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ…

ಎನ್ ಸಂಧ್ಯಾ ರಾಣಿ

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಬರಹ

’I Miss You..’. ಬಹುಶಃ ‘I Love You..’ನಷ್ಟೇ ತೀವ್ರವಾಗಿ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅದೇ ತಾದಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಬಹುದಾದಂತಹ ವಾಕ್ಯ ಇದು. I Love You.. ನಂತೆಯೇ ಈ ಸಾಲು ಸಹ ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನೂ, ವಯಸ್ಸು ಮಾಗಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಆಳವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದ್ಧೀಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಸಾಲಿನ ಪದಗಳ ನಡುವಿನ ಮೌನ, ಮೌನದ ಹಿಂದಿನ ನಿಟ್ಟುಸಿರು, ಉಸಿರಿನ ಬಿಸುಪಿನಿಂದ ಜೀವ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಅವೇನು ಇಲ್ಲದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡಬಲ್ಲ ಸಾಲು ಇದು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಏನು? ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಂಗೈಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೂತಾಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡ, ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಕಳೆದುಕೊಂಡೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡ, ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೈ ಬೆರಳ ಸಂದಿಯಿಂದ ನೀರಿನಂತೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸುರಿದು ಹೋದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಕೆಲಿಡಿಯೋಸ್ಕೋಪಿನಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ..

ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದರೆ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾ? ಹಾಗನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಆಯಾಮಗಳಿವೆ. ಒಂದು ನಾವೆಂದೂ ಪಡೆಯದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಧೇನಿಸಿ, ತಪಿಸಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ಪರಿತಪಿಸುವುದು. ವೈದೇಹಿ ಅವರ ’ಗುಲಾಬಿ ಮೃದು ಪಾದಗಳು..’ ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಹೆಣ್ಣು ಯಾರೋ ಒಣಗಲೆಂದು ಹಾಕಿದ ಗುಲಾಬಿ ಕಾಲು ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖಾಲಿ ಮಡಿಲನ್ನು ಕಂಡು ಪರಿತಪಿಸುವುದು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವುದು. ಊರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಅರಳಿದ ಪಾರಿಜಾತ ಸರಿಯಾಗಿ ಪೂಜೆಯ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತೊಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಳಚಿ ಮಣ್ಣು ಸೇರಿದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಹಸೆಮಣೆಯೇರಿದ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಆಮೇಲೆಂದೋ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ’I miss a husband, but I don’t miss my husband…’ ಎನ್ನುವಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಶೂನ್ಯದಷ್ಟೇ ನಿಜ, ಎಂದೂ ಪಡೆಯದ್ದನ್ನೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವುದು.

ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಪರಿಧಿಯ ಅಳವಿಗೆ, ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ಆತ್ಮದ ಬಿಸುಪಿಗೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸತ್ಯ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಸಂಜೆ ಕೈ ಬೀಸಿದ ಮರು ಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಮುಂಜಾನೆ ಕೈ ಚಾಚುವವರೆಗಿನ ಚಡಪಡಿಕೆಯ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ.. ಇದು ನನ್ನದು ಎಂದುಕೊಂಡು ಎದೆಗೊರಗಿ ತೋಳಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವಾಗಲೇ ’ಶಿವನೇ ಇದೇನು ಮಾಡಿದೆ ಮರಾ ಮೋಸ…’ ಎನ್ನುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರದೆ ಕಣ್ಣೆವೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜಾರಿ ಹೋದಂತೆ ಕೈ ಜಾರಿ ಹೋಗುವ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಹದಿ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರುವ ಕ್ಷಣಗಳು, ಕೈ ಬೀಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ಆಮೆಯಂತೆ ತೆವಳುವ ಬಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಆವಾಗ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ಮಿಂಚಿನ ಹಾಗೆ! ’ಅಚ್ಛಾ ತೊ ಹಮ್ ಚಲ್ತೇ ಹೈ’ ಅಂದ ಮರು ಉಸಿರಿನಲ್ಲೇ ’ಫಿರ್ ಕಬ್ ಮಿಲೋಗೆ’ ಎಂದು ಕೇಳುವ ತಪನೆ. ಅವನು ಅಂದು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಆ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವನ್ನು ಹಾಳೆಗಳ ನಡುವೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ಮೂಸುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಬಳಿಯ ಸೋಪು, ಬೆವರಿನ ಮಿಶ್ರಣದ ’ಅವನ ಪರಿಮಳ’ವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರತೆ ಕೊಟ್ಟ ಹರೆಯದ ದಿನಗಳೇ I really miss you!

ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ ಪರ್ವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣೆ ’ಮೊದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮೋಡಿ ಮಿಕ್ಕ ಹೆಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಸೆಳೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ’ ಅನ್ನುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಅರ್ಜುನನ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ, ಅವನ ಹೊಗಳುವಿಕೆಯ ಮೈ ಮರೆವಿಗೆ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುವ ದ್ರೌಪದಿ ವಯಸ್ಸು ಮಾಗಿದಂತೆ ಭೀಮನ ಒರಟುತನದಲ್ಲಿನ ನೀಯತ್ತನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾಳಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಈ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆ ಸಹ ಮಾಗುತ್ತಾ, ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಸಾವಿರ ಸಲ ಜಗಳ ಆಡಿ, ಸಾವಿರ ಸಲ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ನೋಡೋಲ್ಲ ಅಂದು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ….’ಇವ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಾರ’ ಅಂತ ಅವಳಿಗೆ, ’ಇವಳು ತಾನಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ನಗಲಾರಳು’ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಲ್ಲ ಅದು ಅಂತ ಅಂದನಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತ, ಹಾಗಾದರೆ ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂದರೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು…?

ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ಸಂಭಾಳಿಸಿದ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಪ್ರೇಮಿ ಅಂದರೆ ಶಿವ. ಅದೆಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಅವನದು…. ತನಗಾಗಿ ಯಜ್ಞ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ ಪಾರ್ವತಿಯ ಶರೀರವನ್ನು ಹೆಗಲಿನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು, ವಿದಾಯದ ಉರಿ ತಾಳದೆ ಧಿಮಿ ಧಿಮಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ, ತಾನು ತನ್ನವಳ ದೇಹದಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಾ, ಅವಳ ಶರೀರವನ್ನೂ, ತನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಶವವನ್ನೂ ಅನುಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಿದ ಶಿವನ ಆ ರುದ್ರ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂದರೆ.

ಬಾಲಿವುಡ್ ಪ್ರೇಮದ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಯಶ್ ಚೋಪ್ರರ ಕಡೆಯ ಚಿತ್ರ ’ಜಬ್ ತಕ್ ಹೈ ಜಾನ್..’ ನ ಸಾಲುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿವೆ,

ತೇರಿ ಆಂಖೋ ಕಿ ನಮ್ಕೀನ್ ಮಸ್ತಿಯಾ

ತೇರಿ ಹಸೀ ಕಿ ಬೆ ಪರ್ವಾಹ್ ಗುಸ್ತಾಖಿಯಾ

ತೇರಿ ಜುಲ್ಫೋಂ ಕಿ ಲೆಹರಾತೆ ಅಂಗಡಾಯಿಯ

ನಹೀ ಭೂಲೂಂಗಾ ಮೆ

ಜಬ್ ತಕ್ ಹೈ ಜಾನ್, ಜಬ್ ತಕ್ ಹೈ ಜಾನ್

ಆದರೆ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂದರೆ ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,

ತೇರಾ ಹಾಥ್ ಸೆ ಹಾಥ್ ಛೋಡ್ ನಾ

ತೇರಾ ಸಾಯೋಂ ಸೆ ರುಖ್ ಮೋಡ್ ನಾ

ತೇರಾ ಪಲಟ್ ಕೆ ಫಿರ್ ನ ದೇಖ್ ನಾ

ನಹೀ ಮಾಫ್ ಕರೂಂ ಗ ಮೆ

ಜಬ್ ತಕ್ ಹೈ ಜಾನ್, ಜಬ್ ತಕ್ ಹೈ ಜಾನ್…

ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಏನೆಲ್ಲಾ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ…