ಯಾಕೆ...ನಾನೇನು ಮನುಷ್ಯಳಲ್ವಾ.ನಂಗೇನು ಆಸೆ ಇಲ್ವಾ.24 ಘಂಟೆ ಎಲ್ಲರ ಸೇವೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರೋದೇ ಕೆಲ್ಸಾನಾ.ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಲುವಾಗಿ ನನ್ನ ಕರಿಯರ್,ಹಾಬಿಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟೆ.ಇನ್ನೂ ಹೆಂಗಿರ್ಬೇಕು..ಮೈತುಂಬ ಕೋಪ ನಂಗೆ.
ಅಯ್ಯೋಯ್ಯೋ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಸಿಟ್ಟು ನವೋಮಿ. ನಾನೇನು ಕೊಡ್ಸಲ್ಲ ಅಂದ್ನಾ. ಸುಮ್ನೇ ಯಾಕೆ ಜನ ಏನಾದ್ರೂ ಅಂದ್ಕೋತಾರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಾ.ನಿಂಗ್ಯಾವುದು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ನಿನು ತೆಗೆದುಕೋ. ನಿಂಗೆ ಹೆಂಗಿಷ್ಟನೋ ಹಂಗಿರು...ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿತ್ತು.
ಏನಾದ್ರೂ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಲಿ. ನಾನಂತೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಟೇಟ್್ಮೆಂಟ್ ವಾಪಸು ತಗೊಳ್ಳೊವರೆಗೂ ವಿರಮಿಸಲ್ಲ.
ಬಾಲಾಜಿ ಟೆಲಿಫಿಲ್ಮಸ್್ನ ದ್ರೌಪದಿ ನನ್ನ ಡಯಟ್ ಬಾಡಿ ಸೇರಿತ್ತು.
ಮಾಲ್್ನಲ್ಲಿ ಥರಾವರಿ ಬಟ್ಟೆಗಳು. ನಾನು ಇಂಥ ಬಟ್ಟೆನೇ ನೋಡಿರ್್ಲಿಲ್ವಲ್ಲ. ಆ ಹುಸೇನ್್ ಹೆಂಗ್ಹೇಂಗೋ ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೂಸೇ ಹೊಲಿದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಯ್ಯೋಯ್ಯೋ ಅಂಥದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಹಾಕ್ಕೊತ್ತಿದ್ನಲ್ಲಾ.
 
ಅನ್ಯಾಯ ನವೋಮಿ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಫಾಶ್ ಕನ್ನಡಿ ವಟಗುಟ್ಟಿತು.
ಈಗ ನೋಡು ಹೆಂಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ.ಸ್ವಲ್ಪ ಹೀಲ್ಸ್ ಹಾಕು. ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ.
 
ಸರಿ.
 
ಮ್ಯಾಚಿಂಗ್ ಇಯರ್್ರಿಂಗ್, ಬ್ಯಾಂಗಲ್ಸ್ ಚೆನ್ನಾಗಿರು್ತ್ತೆ.
 
ಸರಿ ಇನ್ನೇನು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತ ಒಂದೇ ಸರ್ತಿ ಹೇಳಿ ಬಿಡು.
 
ಏನಿಲ್ಲಾ.ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲಾದ್ರೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ.
 
ಆಯ್ತು.
 
ಸಾಯೋನಾರಾದಿಂದ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.
 
ಮಕ್ಕಳೆರಡು ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡ್ತಾ ಇವೆ.ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಯವರೆಗೂ ದಿಟ್ಟಿಸಿದರು ಅತ್ತೆ.
 
ಹಾದಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೆಟ್ಟಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
 
ಕನ್ನಡೀಲಿ ಲೆಪ್ಟ್, ರೈಟ್. ತಿರುತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಇದು ನಾನೇನಾ
 
ನಾಟ್ ಬ್ಯಾಡ್.ನನಗೂ ಸಿಲೆಬ್ರಿಟಿ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಬರ್ತಾ ಇದೆ.
 
ಇನ್ನು ಅವರೊಬ್ಬರು ಬಾಕಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನೋಡೋಣ
 
ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದರೂ ಅವರು ಬರಲಿಲ್ಲ.ಫೋನ್ ಮಾಡ್ದೆ.ವಿಚಾರಿಸಿದೆ .
 
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.
 
ಯಾಕೆ.ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀರಿ.
 
ಊರಿಗೆ.
 
ಬರೋದು
 
ನಿಂಗ್ಯಾಕೆ ಅದೆಲ್ಲ.
 
ಏನೋ ಟೆನ್ಶನ್ ಇರ್ಬೇಕು.
 
ಬೆಳಿಗ್ಗೆದ್ದಾಗ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಹಗುರ..ಎಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿಯಾಗ್ತಾ ಇದೆ.
 
ಮೈ ಹಗುರ ಇದ್ರೆ ಅದರ ಸುಖನೇ ಬೇರೆ.ಅವರಿಗೂ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೊಜ್ಜು ಕರಗಿಸ್ಬೇಕು ಅಂತ. ಸಾಧ್ಯವಾದ್ರೆ ನಾನೇ ದಿನಾ ಎಬ್ಬಿಸಿ ವಾಕಿಂಗ್್ಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ.
 
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨ ಘಂಟೆ ಆದ್ರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.
 
ಮತ್ತೆ ಫೋನ್್ ಮಾಡಿದೆ.
 
ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಭಾಗ್ಯ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡೋಕೆ ಯಾರೋ ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ.
 
ಮತ್ತೆ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.ಊರಿಂದ ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರಿ
 
ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೀನ್ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸ್ಕೋತೀಯಾ.
 
ಸರಿ ನಾನೇ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂಗೆ ಬಂದು ಬಿಡ್ತೀನಿ.
 
ನಿನ್ನಿಷ್ಟ ಫೋನ್ ಕಟ್್ ಆಯ್ತು.
 
ಏನೋ ಆಗಿದೆ.ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸ್ಬೇಕು.ಇಂದು ನಾನು ಏನು ಅಂಥ ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ.
 
ಸಯೋನಾರಾ ಸ್ಪೆಶಲ್ ಚೂಡಿ , ವೂಡ್ಸ್್ನ ಸ್ಯಾಂಡಲ್, ಸೆಟ್ ಮಾಡಿದ ದಟ್ಟಗೂದಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಗಾರ್ಜಸ್ ಆಗೇ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.
 
ಅವರಿಗೆ ಸರ್ಪೈಸ್ ಕೊಡಬೇಕು.
 
ಬಾಗ್ಯ ಅವರ ಅವರ ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಇದೇನೆ ನವೋಮಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಣ್ಣಕ್ಕಾಗಿದೀಯ. ಎನು ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ.
 
ಏನಿಲ್ಲ .. ಹಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದೆ.
 
ಎಲ್ಲಿಯೋ ಇದ್ದವರು ಅವರು ಬಂದರು.
 
ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಒಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇರಲಿ. ಬಂದೇ ಬರ್ತಾರೆ. ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು.ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ನಕ್ಕೆ.
 
ಹಾ.. ಸಿಕ್ಕೇಬಿಟ್ರು.
 
ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದೀನಿ
 
....
 
ನಿಮ್ಗೇ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು. ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ
ನವೋಮಿ ನೀನು ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ.

...
ವಾಪಸು ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಫ್ರಾಕ್ ತಂದಿದ್ದ.ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ದೊಡ್ಡ ಹೂವುಗಳು. ನನಗೆ ತಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಅತ್ತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಜಗಳವಾಡಿ ಅದನ್ನ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
 
ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ ...
ಅವಳನ್ಯಾಕೆ ಅಳಿಸ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಜಬರ್್ದಸ್ತಿ ಅಂಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಸಿದ್ದು ಇನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ.ಈಗಲೂ ಕನಸಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆ ಫ್ರಾಕ್ ,ಆ ಹೂವುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.ಸಂಭ್ರಮ ಪಡಲು ನನಗೆ ದೊಡ್ಡಮಟ್ಟದ ಖುಷಿ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಅಮ್ಮನ ವೃತ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹೂವು,ಗಿಡ ಮರ,ಮೀನಿನಸಾರು ಎಲ್ಲವೂ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು.ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದನ್ನೇ ನಾನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಖುಷಿಪಡೋಕೆ ಹೊರಟ್ನಲ್ಲಾ.ಏನಾದ್ರೂ ತಪ್ಪಾಯ್ತಾ...
 
ಕನ್ನಡಿ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿತು.
 
ಇಂದು ನಂಗೆ ಬೇಜಾರು..
 
ಯಾಕೆ
 
ನನ್ನಿಂದ್ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ
 
ಅಯ್ಯೋ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಬೇಜಾರು.ನಾನು ಬಹಳ ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ