ಆಟ..

ನಂ ಪಾರ್ವತಿ 

ಈ ಆಟ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಬಹಳ ಹಿಂದೆ

ಅಪ್ಪ ಸೌದೆ ಒಡೆಯುತ್ತಾ, ಅಮ್ಮ ಎಸರಿಗಿಡುತ್ತಾ,

ಸುತ್ತಲ ಸಕಲ ಕೆಲಸವ ಮಾಡಿಮುಗಿಸೋ ಹಡಾಹುಡಿಯಲ್ಲಿ

ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ…

ಅಕ್ಕ-ಅಣ್ಣದಿರು, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರ ಒಟ್ಟಿಕೊಂಡು

ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಆಟ ಆಡುವಾಗ, ಪೂಜೆ-ಆಟ ಆಡುವಾಗ..

ಇವುಗಳ ನಡುವೆ

ನಿರ್ವಿಘ್ಙ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ…

ಭಾವದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ, ಕೆಲಸದ ಹೊರೆಯಿಲ್ಲದ,

ನಾಳಿನ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದ, ಇಂದಿನ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದ ಆಟದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ. …

ಯಾವುದೂ ಕಾಡಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೂ ಬೇಡಲಿಲ್ಲ,

ಎಷ್ಟುಬಾರಿ ಆಡಿದರೂ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ…

ಆಟಕ್ಕೆ ಜೀವ-ಜೀವನದ ಹೊರೆಯಿಲ್ಲ.

ಆಟ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ..

ದೇಹ ಬೆಳೆದಂತೆ, ಭಾವ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ..

ಜೊತೆನಡೆವ, ಹುಡುಕಾಡುವ, ಕಾಡುವ,  ಬೇಡುವ

ಎಲ್ಲಾ ತಂತುಗಳ ಬದಿಗಿರಿಸಿ, ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿ…

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ, ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ

ಮೂಡಿದ ಚಿತ್ರವಾಗಿಬಿಡುವ ತವಕ …

ಕೊನೆಗೆ, ಗುಡಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಯಾಗುವ ತೆವಲು…

ತನ್ನೊಳಗಿನ ರೂಪವ ಕಾಣಲು ದಿಗಿಲು…

ಅವಳು , ಅವನನ್ನು ಕೊಂದಳಂತೆ,  ಆಗ..

ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಕು ಈ ಸಮರ್ಥನೆ!

ನನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟಕ್ಕೆ, ತೆವಲಿಗೆ, ಕೋಪ-ಪ್ರತಾಪಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಹೊರಗಿದೆ…

ಯಾವ ಕ್ರೌರ್ಯವೂ ನನ್ನದಲ್ಲ

ಕಥೆಯ ಹಿಂದಣ ಬದುಕಿನ ಬಳುವಳಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ

ನನ್ನದಾಗದ  ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಬದುಕುಗಳಿಗೆ

ಮರುಗದು ಮನ, ಮೂಡಲೊಲ್ಲದು ಕರುಣ…

ಬದಲಾದರೆ ಭಾವ,

ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ನೋವ

ಆಟವೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು…

ನೋಟವೂ ಮಾಗಬಹುದು…