“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಎಷ್ಟು ಸಂಭಾಳಿಸಿದ್ರೂ ಜಾರುತ್ತ ಕಾಡ್ತಿದ್ದ ಸೀರೆ ಮೇಲೆ ರೇಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಅದೂ ಸಾವಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡ್ತಿಲ್ಲ!

“ಸಾವಿನ ಮಾತ್ಯಾಕೇ ಆಡ್ತೀ?” ಗೆಳತಿ ಕೇಳಿದ್ದಳು.
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೇನು ಅರೆ ಆಗಿರೋದು? ಹಾಳಾದವ ಯಾರದೋ ಪಲ್ಲು…
ಫ್ಯಾನಿಗೆ ಸೀರೆ ಕಟ್ಟಲು ಹೋಗಿ ಆಯ ತಪ್ಪಿದಳು. ಕಾಟಿನ ಮೇಲೆ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಗಳು ಧುಡುಮ್ಮನೆ ಉರುಳಿದವು.

“ಅಂವ ಆ ಭೋಸುಡಿಯನ್ನ ಮದುವೆಯೊಂದು ಆಗ್ಬೇಕಿತ್ತು…. ಆಮೇಲೆ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ!!” ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಅವಡುಗಚ್ಚಿದಳು.
ಸರೀ… ಯಾರನ್ನ? ಓ ಅವತ್ತು ಫೋನಲ್ಲಿ ನಕ್ಕಿದ್ದಳಲ್ಲ ಅವಳನ್ನ? ಗಂಡುಡುಗೆಯ ಸ್ಕೂಟಿ ಹುಡುಗಿ- ಇವಳನ್ನ? ಅವಳ ವೈಯ್ಯಾರಿ ಅಮ್ಮ ಡುಮ್ಮಿ ಹೆಂಗಸನ್ನ?
ಕಳ್ಳ! ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಕನ್ನ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಕೊರೆದಾನು?

ಅಲಮಾರಿಯ ಸೀರೆಗಳೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ಬಿದ್ದವು.
ನಾಲಾಯಕ್ಕು ಗಂಡು. ಒಂದು ಕರ್ಚೀಫಾದರೂ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ..
ಎಲ್ಲ ತವರಿನಿಂದ ತಂದಿದ್ದು.
ಅವೂ ಇವನ ಹಾಗೆ ಜಾರಲು ಕಲಿತಿದ್ದು ಯಾವಾಗ!?

ಹ್ಹ್… ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಸೀರೆ.
ಕಟ್ಟುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀರಾಗಿ ಇಳೀತಿದ್ದಳು.
ಹಾಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಫ್ಯಾನನ್ನೇ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಾಯಾದಳು.
ಸುಯ್ ಸೈಡ್ ನೋಟು ರೊಂಯ್ಯನೆ ಹಾರಿತು.
“ತಥ್! ಇದನ್ನೂ ನನ್ನ “ಕೊನೆಯ ಕಥೆ” ಅಂತ ಕತೆ ಕಟ್ಟಿಯಾರು ಮತ್ತೆ!!” ಪರಪರನೆ ಹರಿದು ಬಿಸಾಡಿದಳು.

ಮೇಲೇನೋ ಕಟ್ಟಾಯ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕೋದು ಹೇಗೆ?
“ಅವಳು ಫ್ರಿಜಿಡ್.” ಯಾವಳ ಹತ್ತಿರವೋ ಅಂವ “ಪಾಪ” ಆಗುತ್ತಿದ್ದ.
ಕೊಂದೇಬಿಡಬೇಕನಿಸಿತ್ತು.

ಅರೆ! ಗಂಟು ಹಾಕೋದು ಹೇಗೆ?
ಅಮ್ಮನ ತಾಕೀತು. “ಸೆರಗಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳೋದನ್ನ ಕಲಿ ಮೊದ್ಲು!”

ಅಂತೂ ಕುಣಿಕೆ ರೆಡಿ. ಅಂವ, ಅವಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು… ಎಲ್ಲ ಗಿರಗಿರಗಿರ…
ಈಗ ಕುತ್ತಿಗೆ ಗಿರಿಯುತ್ತೆ. ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುತ್ತೆ. ಕಣ್ಕತ್ತಲು. ಕೈ-ಕಾಲು ವಿಲವಿಲ… ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಬರುವುದೇನೋ?
ಪಿಚ್ಚರಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಹಾಗೆ!

ಊಹೂಂ…
ಫ್ಯಾನಿಂದ ಸೀರೆ ಸರಕ್ಕನೆ ಕಳಚಿತ್ತು.
ಗಂಟು
ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ನಕ್ಕಳು. ಎದೆ ಬಿರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಗು, ನಡಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಮೇಲೆ?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.