ನಿಗದಿತ ವೇಳೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಡ್ರೈವರ್ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ತಾನು ಟೈಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿ ಹೋಯಿತು. ರಿಸ್ಟ್ ವಾಚ್ ನೋಡಿಕೊಂಡ, ಆಗಲೇ ಸಂಜೆ, ಐದೂವರೆ ಬೇರೆ. ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ತಡೆದಳು, ಆಕೆಯ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ. ಮರೆತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ, ಆದರೂ ಕೆಲವು ಬಾಕಿ ಉಳಿದವು. ಮರಳಿದ ಬಳಿಕ ಅವುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರಾಯಿತು, ಅವಸರದಿಂದ ಪಾಯಿಂಟ್ ಶೂಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಆದರೆ ಕ್ರಾಪು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಜೇಬಿನಿಂದ ಬಾಚಣಿಕೆ ತೆಗೆದನಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಪುರುಸೊತ್ತು ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ.
ಮೀಟಿಂಗಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಡತಗಳಿದ್ದ ಬ್ರಿಫ್ಕೇಸನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿದ. ಬೀಳ್ಕೊಡಲೆಂದು ಗೋಚರಿಸಿದ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆಗೆ ಬಲಗೈಯನ್ನೆತ್ತಿ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಎರಡೂವರೆ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರವನ್ನು ಕೇವಲ ಐದೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಿಸಿ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಗಾಡಿ ಕರ್ಕಶ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಸರತಿಸಾಲು ಉದ್ದಕ್ಕಿದ್ದುದರಿಂದ ಟಿಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸುವುದು ವಿಳಂಬವಾಯಿತು.
ತಾನು ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಾಡಿ ಚಲನೆಯನ್ನಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಪೈಕಿ ಕೆಲವರು ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಮರಳಿದರು, ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಾಲೇಜಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬೋಗಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಮುಖದ ಬೆವರನ್ನೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜೇಬಿನಿಂದ ಕರವಸ್ತ್ರ ತೆಗೆದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ರೈಲು ವೇಗವಾಗಿ ಸ್ಟೇಷನ್ ದಾಟಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪಗಳೆಲ್ಲ ಆಫಾದವು, ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತು. ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಮೌನ ಬೇರೆ. ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಇರುವರೋ ಇಲ್ಲವೋ! ಹಾಗೆಯೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲಾರಂಭಿಸಿದ, ಕಿಟಿಕಿ ಮೂಲಕ ನುಸುಳುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಬೆಳಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದು ಸಹರಿಸಿತು. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ಬಳಿಕ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಡೀ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ತಾನೊಬ್ಬನೆ! ಒಂದುಕ್ಷಣ ಭಯಪಟ್ಟ, ಪುನಃ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ. ತಡವರಿಸುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ತಾನು ತಲುಪಿದ ಜಾಗ ಕಿಟಿಕಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿತ್ತು, ಬ್ರಿಫ್ಕೇಸನ್ನು ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕುಳಿತು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡ.
ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಂದುಬಿಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತನ್ನ ಸುಂದರಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ, ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಜಾಣಮಕ್ಕಳನ್ನೂ. ತನ್ನ ಆಫೀಸು. ನಾಳೆ ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ಒಬೆರಾಯ್ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ಮೀಟಿಂಗನ್ನೂ, ಕೊರಿಯಾ ಜಪಾನ್ಗಳಿಂದ ಆಗಮಿಸಲಿರುವ ಗಣ್ಯಾತಿಗಣ್ಯರನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋದ, ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಣರ್ಾಯಕಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣಾ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನೂ. ಒಂಟಿತನದ ಬೇಗುದಿ ವಿಲಕ್ಷಣ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತೀರ ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ದುಬಾರಿ ಪ್ರಸಾದನದ ಪರಿಮಳ ಹರಿಯತೊಡಗಿ ತನ್ನ ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯನ್ನು ಪುಳಕಿತಗೊಳಿಸಿತು, ಭಯವಾಯಿತು. ಕತ್ತೊರಳಿಸಲೆತ್ನಿಸಿದನಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಪ್ರಸಾದನೋತ್ಪಾದನಾ ಘಟಕ ಹಾದುಹೋಗಿರಬೇಕೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ, ಆದರೆ ಅದು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದನಂತರ ಕೈಬಳೆಗಳ ಸದ್ದೂ ಕೇಳಿಸಿತು, ನಖಶಿಖಾಂತ ಬೆವರಲಾರಂಭಿಸಿದ. ತನಗೆ ದೇವರು ದೆವ್ವಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಅದರೂ! ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪರಿಮಳಯುಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ಹತ್ತಿರ ಸರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು, ಅದರಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, ಸರಿದ. ಇನ್ನು ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ತಾನಿರುವುದು ಕಿಟಿಕಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ. ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ತ್ರೀ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಕೆ ಯಾರು! ದೆವ್ವವೋ ಸಜೀವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋ! ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಗಾಡಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಆ ಅಪರಿಚಿತ ಹಾಗೂ ನಿಗೂಢ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರಾಟ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕತ್ತೊರಳಿಸಿದ, ಅಂಜುತ್ತ ಅಳುಕುತ್ತ ನೋಡಿದ. ಕಿಟಿಕಿಯ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅದರೂ ಆಕೆ ಸುಂದರಿ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ, ಆಕೆ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆ ಮೇಲಿರಿಸಿದಳಲ್ಲದೆ ಅಪ್ಯಾಯತೆಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು, ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಲೆತ್ನಿಸಿದನಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೈಗೆ ಕೈ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು, ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ನೇವರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವರ್ತಮಾನ ರತಿಕಿರೀಟ ಧರಿಸಿತು, ಭೋಗಿಯ ಮೌನ ಅವರೀರ್ವರ ಸಮ್ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸಿತು. ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಕ್ರೀಡೆ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ತಲುಪಿತು, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹ್ಹಾಂ ಎಂದು ಸುಖದ ಪಲ್ಲವಿ ನುಡಿಸಿದರು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅರೆಗಳಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿದರೋ ಇಲ್ಲವೋ!

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಸ್ತ ದೀಪಗಳು ಬೆಳಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳಕನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ, ರತಿಸುಖವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ ಉಣಬಡಿಸಿದ ಆ ಅಪರಿಚಿತ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಸಲ ನೋಡವ ಬಯಕೆ ಮೂಡಿತು ತನ್ನಲ್ಲಿ. ನಿಧನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಆಕೆಯತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಕುಷ್ಠರೋಗಪೀಡಿತ ಕುರೂಪ ಮುಖ. ಹ್ಹಾಂ ಎಂದು ಚೀರಿದ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋದ, ಭಯದ ಬೆವರಿನಿಂದ ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿವರೆಗೆ ಒದ್ದೆಯಾದ. ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿಲ್ದಾಣ. ಗಾಡಿ ತನ್ನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಹ್ರಸ್ವಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಕುಷ್ಠರೋಗಿ ತನ್ನ ವ್ಯಾನಿಟ್ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮುಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು ಮಾಯವಾದಳು.
ಅವನು ವಾರಕ್ಕೆ ಬದಲು ಕೇವಲ ಮೂರನೆ ದಿವಸವೇ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ, ಆಫೀಸಿಗೆ ದೀರ್ಘಾವಧಿ ರಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲುಳಿದ, ತನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವರಿಗೆಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ವ್ಯಾಧಿ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಸುವುದೋ ಎಂದು ಹೆದರಿದ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕಾಲಕಳೆಯತೊಡಗಿದ, ತನ್ನ ಮೈಮೇಲಿನ ಅಭಿಜಾತ ಮಚ್ಚೆಗಳನ್ನು ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಕುರುಹುಗಳೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ, ಕನ್ನಡಿಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ದ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ, ಹೀಗೆ ಹಲವು ದಿವಸಗಳ ಕಾಲ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನರಳಿ ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿವಸ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ.
ಆ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ದಿವಸ ರೈಲಿನಿಂದ ಇಳಿದ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಷ್ಟೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿನ್ನಿಂದ ಹೊರನಡೆದಳು, ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಜ್ಕಾರನ್ನು ಹತ್ತಿದಳು, ಆ ಕಾರು ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿನ ಬಳಿಕ ಸಮೀಪಿಸಿದ್ದು ಅರಮನೆ ಸದೃಶ ಬಂಗಲೆಯನ್ನು. ಅದರಿಂದ ಇಳಿದವಳೆ ನೇರವಾಗಿ ತನ್ನ ಖಾಸಗಿ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು, ನಿಲುಗನ್ನಡಿಯ ಸಮಕ್ಷಮ ನಿಂತು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಸುನಕ್ಕಳು, ತನ್ನೆರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಮುಖದ ಬಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಳು, ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನಲಂಕರಿಸಿದ್ದ ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಕಳಚಿದಳು. ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ತಾನು ಮೋಹಿಸುತ್ತ ಓಹ್! ತಾನು ವಿಶ್ವಸುಂದರಿ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದಳು. ಖಂಡಿತ ಆಕೆ ಅಪರೂಪದ ಸೌಂದರ್ಯವತಿಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು.
(ವಾಚಕರಲ್ಲಿ ಮನವಿ- ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ್ದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಥೆಯ ಭಾವಾನುವಾದ. ಕಥೆಯ ಲೇಖಕನಾಗಲೀ, ಕಥೆಯ ಶಿಷರ್ಿಕೆಯಾಗಲೀ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೆನಪಾದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ)