“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ 

ಮೂರು ವರ್ಷ!

ಸಾವಿರ ದಿನಗಳು ಅಂದ್ರೆ ಸುಮ್ನೆ ಅಲ್ಲ.

ಅವತ್ತು ಹೊಸಿಲು ದಾಟುವಾಗ ಹುಚ್ಚು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಇವತ್ತೇಕೋ ಒಳ ಹೊಕ್ಕುವಾಗ ಎದೆ ಡವಡವ.

* * * *

“ಹೆಂಗಿದ್ರೂ ಬರಲ್ಲ. ಹಂಗಂತ ಕರೀದಿದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಗತ್ತಲ್ಲ?” ಅಂತ ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸಿದ ಅಮ್ಮ, ತಂಗಿ ಮದುವೆ ಇನ್ವಿಟೇಷನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದಳು. ನಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವಳ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಮಾತಿನ ತುಂಬ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪು- ಕಾಮಾಗಳೇ ತುಂಬಿ, ‘ಬಾ’ ಅಂದಿದ್ದು ‘ಬರಬೇಡ’ ಎಂದಂತಾಗಿತ್ತು!  ಮೊನ್ನೆ ತನಕ ಅಂವ ಅದನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ಆಡಿ ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ, “ಬಾ” ಅಂತಲೇ ಕರೆದಿದಾಳೆ. ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಅನಗತ್ಯ ಪಂಕ್ಚುಯೇಷನ್ನುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ!

* * * *

” ನಾ ಬಡ್ಕಂಡೆ, ರೈಲು ಬೇಡ, ಬಸ್ಸಲ್ಲೆ ಹೋಗಾಣ ಅಂತ. ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಹತ್ರ ಅಂತ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ತಪ್ಪಾಯ್ತು” ಅಮ್ಮ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

“ಹಾಗಂತ? ಬಾ ಅನ್ನದೇ ಇರಕ್ಕಾಗ್ತಿತ್ತೇನು ಅವಳನ್ನ? ಇಲ್ಲೀ ತನಕ ಬಂದೋಳು, ನಾವ್ ಕರೀದೇ ಹೋಗಿದ್ರೆ ಹೋಟೆಲ್ಲು ರೂಮ್ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಮಾನ ತೆಗೀತಿದ್ಲು!” ಅಪ್ಪ ದನಿಯೇರಿಸ್ತಿದ್ದ.

“ಒಟ್ನಲ್ಲಿ, ನಮ್ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದವಳು”- ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಷರಾ ಬರೆದರು!

* * * *

ಅಮ್ಮನ ಮನೆ!

ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಾಲೊತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ…

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಛತ್ರಿ ಮರೆತಾಗ ಹಿಡಿದ್ಕೊಂಡು ಓಡೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ…

ಅಪ್ಪನ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದುಬಾರಿ ಎನಿಸಿದ್ದ ವಿಸ್ಪರ್ರು- ಡವ್ ಸೋಪುಗಳನ್ನ ಒದಗಿಸ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ…

ಅವಳು ಮಾಡೋ ಪತ್ರೊಡೆ, ಅಮಟೆ ಗೊಜ್ಜು…

ಮುನ್ನೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರು ಪೂರ್ತಿ ಹಳೆಯ ಅಮ್ಮನದೇ ನೆನವರಿಕೆ!

* * * *

ಮತ್ತೀಗ, ಅದೇ ಹೊಸ್ತಿಲು.

ಒಳ ದಾಟಿದೆ ನಾನು.

ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ “…….ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಅಸ್ಯ ಮುಖಮಾಸೀತ್…….ಪದ್ಭ್ಯೋ ಶುದ್ರೋಭಿಜಾಯತ….”

ನಾ ಒಳ ಬರೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಂತಲೇ ಅದನ್ನ ಹೇಳ್ತಿದಾನೇನೋ? 

ಒಳ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎಂಥದೋ ಗುಟ್ಟು ಗುಟ್ಟು, ಬೇಲಿ-ಚೌಕಟ್ಟು!

ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಘಮ ಘಮ.

ಜಡಿ ಮಳೆಯ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅಮ್ಮ…

ಮತ್ತೀಗ ಅವಳ ಪ್ರತಿ ಮಾತಲ್ಲೂ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪು, ಕಾಮಾ!!