ಜೋಗಿ

ತೇಜಸ್ವಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ನಾಡಿದ್ದು ಏಪ್ರಿಲ್ 5ಕ್ಕೆ ಎರಡು ವರುಷ. ಸಂದಿಗ್ಧದ ಗಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಬಹುದಾದ, ವಿವಾದ ಎದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಯುತ ವಾಣಿಯಿಂದ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಾನವೊಂದು ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಾವು ಇದ್ದೇವೆ, ನಿವರ್ಾತದಲ್ಲಿನ ನಿರುಪಾಯ ಬೊಂಬೆಗಳಂತೆ…

ಅವನ ಹೆಸರು ಸೀನಪ್ಪ. ಮೂಡಿಗೆರೆಯಿಂದ ಓಡಿ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಅಡಕೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮೂಲತಃ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ತಿಂಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು.

ನಾವೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ತೋಟ, ಸ್ಕೂಟರು, ಕಾಡಿನ ನಡುವಿನ ಮನೆ, ಹಕ್ಕಿಯ ಫೋಟೋಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಈ ಸೀನಪ್ಪ `ಅವರು ಬಿಡಿ ಸಾರ್, ಒಂಥರಾ ಡೇಂಜರು’ ಎಂದು ಉಡಾಫೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟ. ಇವನಿಗೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚರಿಪಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಅವನೇ ತನ್ನ ಕತೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಅವನು ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ತೋಟದಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದನಂತೆ. ಅವನ ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕೆ ಅವರ ತೋಟವೇ ಸರಿ ಎಂಬ ತೀಮರ್ಾನಕ್ಕೆ ಅವನು ಬಂದಿದ್ದನೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. `ಅವರೇನೂ ಕಾಟ ಕೊಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ದೆ ಅಂತಾನೂ ಕೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದ್ಸಾರಿ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಗೋಸ್ಕರ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬೈದ್ರು, ದೊಣ್ಣೆ ತಗೊಂಡು ಹೊಡೆದೇ ಬಿಟ್ರು’ ಅಂತ ದುಃಖ ತೋಡಿಕೊಂಡ.

ಅವನು ತೇಜಸ್ವಿಯವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ: ಒಂದು ಸಾರಿ ಅವನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿದು ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಕೋಲು ಹಿಡಕೊಂಡು ಕಾಫಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತೋಟದ ಪೊದೆಯೊಂದರಿಂದ ಸರ್ರನೆ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದ ತೇಜಸ್ವಿ, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಕೈಲಿದ್ದ ದೊಣ್ಣೆ ತಗೊಂಡು ದಬದಬ ಬಾರಿಸಿದರಂತೆ.

ಆದದ್ದಿಷ್ಟು. ಕಾಫಿ ಹೂಗಳ ಮಕರಂದ ಹೀರುವುದಕ್ಕೆ ಬರುವ ಯಾವುದೋ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದಕ್ಕೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದಲೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೇನು ಹಕ್ಕಿ ಬಂದು ಕೂತು, ತೇಜಸ್ವಿ ಅದನ್ನು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇವನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಿದ್ದ. ಅವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಹತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು.

ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಗೋಸ್ಕರ ನನ್ನ ಚರ್ಮ ಸುಲಿದ್ರಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ ಎಂದು ಸೀನಪ್ಪ ಆವತ್ತೇ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಬಂದನಂತೆ.

ತೇಜಸ್ವಿ ಇಲ್ಲದ ಎರಡು ವರುಷಗಳು ಸಂದಿವೆ. ಇಂಥ ದಂತಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿ ಅಮರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಾಗ, ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತಾಗ ಇಂಥ ರಸವತ್ತಾದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ದಂತಕತೆಗಳು ಇವತ್ತು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕುರಿತೇ.
ಲೇಖಕ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ತಕ್ಷಣ ಅವನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮಾರಾಟವೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯ ಮಾಲಿಕರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಅದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಅಥವಾ ಫೋಟೋ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅದು ಟಾಪ್ಟೆನ್ ಪಟ್ಟಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ , ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಿಂದಾಗೇ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ಕಡಿಮೆ. ಎಂದೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿರದ, ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳಾಚೆಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದ, ಎಲ್ಲವೂ ನಗರೀಕೃತವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಆ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಗೆರೆಯೆಂಬ ರೂಪಕದ ಮೂಲಕವೇ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿರಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲಾ ಆಸಕ್ತಿಗಳ ಮೊತ್ತದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದವರು.

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಊರನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದವರು ತೇಜಸ್ವಿ. ಆರ್ ಕೆ ನಾರಾಯಣ್ರ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮಾಲ್ಗುಡಿ, ಅನಂತಮೂತರ್ಿಯವರ ಭಾರತೀಪುರ, ಲಂಕೇಶರ ಕಂಬಳ್ಳಿಯ ಹಾಗೇ, ಮೂಡಿಗೆರೆ ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಕಥಾಸಾಹಿತ್ಯದ ಚಿರಸ್ಮರಣೀಯ ತಾಣ. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕತೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಯವೇ. ತಬರ, ತುಕ್ಕೋಜಿ, ಕವರ್ಾಲೋ, ಮಂದಣ್ಣ, ಸುರೇಶ, ಗೌರಿ, ಕೃಷ್ಣೇಗೌಡ- ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೂಡಿಗೆರೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವವರೇ.

ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಓದುಗ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಲೇ, ಅರಿವನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕುವೆಂಪು, ಶಿವರಾಮಕಾರಂತ, ಬೇಂದ್ರೆ ನಮಗೆ ಆಪ್ತರಾದದ್ದು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾದದ್ದು ಕೇವಲ ಲೇಖಕರಾಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಓದದವರ ಪಾಲಿಗೂ ಇವರೆಲ್ಲ ಸ್ಪೂತರ್ಿ, ಕನ್ನಡತನದ ಸಂಕೇತ ಮತ್ತು ನಿವ್ಯರ್ಾಜ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಕಂಡವರು. ತೇಜಸ್ವಿ ಕೂಡ ಆ ಸಾಲಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅಕ್ಷರ ವ್ಯಾಮೋಹಿಗಳಾಚೆಗೂ ಅವರ ಪ್ರಭಾವವಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವರ ಅಸಂಖ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳು. ಶುಷ್ಕ ಚಚರ್ೆಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಾಗಲೀ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವರು. ಬರಹ ಬೇಸರವಾದಾಗ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಅದೂ ಸಾಕೆನಿಸಿದಾಗ ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಅದರಾಚೆಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಕು ಎನ್ನಿಸಿದಾಗ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಟ, ತಾನು ಬರೆದದ್ದು ಮುಗಿದಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿದಾಗ ಕೆನೆತ್ ಆಂಡರ್ಸನ್, ಜಿಮ್ ಕಾಬರ್ೆಟ್, ನಡುನಡುವೆ ಹೆನ್ರಿ ಚಾರಿಯರ್, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಮಿಲೇನಿಯಮ್ ಸೀರೀಸ್- ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತು ಓದಬಹುದಾಗ ಬರಹಗಳೇ ಎಲ್ಲವೂ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಂತೂ ಸುಗ್ರಾಸ ಸುಗ್ಗಿ.

ತೇಜಸ್ವಿಯವರಿಲ್ಲದ ಕಳೆದೆರಡು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆಯೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಾಯಾಲೋಕದ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದೇನೋ ಮಾಂತ್ರಿಕವಾದದ್ದನ್ನು ಅವರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತೋಟ ವರುಷ ವರುಷ ಹೊಸ ಚಿಗುರು ತಳೆಯುವ ಹಾಗೆ, ಕಾಫಿ ಹೂವು ಅರಳುವ ಹಾಗೆ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹಾರುವ ಓತಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ, ಚಿದಂಬರ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಗೆಯುವ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಂದೇನೋ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದಷ್ಟು ವಿನಾಕಾರಣ ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕ ಕಂಡಿದೆ. ಅಂಥ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ತೇಜಸ್ವಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜಗಳ ಆವರಣ ದಾಟಿದಾಗ, ಮತ್ತಾವುದೋ ಸಂವಾದ ಹೊಸಿಲು ದಾಟಿದಾಗ ಅವರೊಂದಷ್ಟು ಗದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬೈಗಳನ್ನೂ ಅದರ ಹಿಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ನಾವು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.

ಕನ್ನಡ ತಂತ್ರಾಂಶದ ಕತೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಂತಿದೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಆಪ್ಟಿಕಲ್ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ರೆಕಗ್ನಿಷನ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೇಕು ಕಣ್ರಯ್ಯಾ ಎಂದು ಜಗಳ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವರಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ `ನುಡಿ’ಯೇ `ಬರಹ’ಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ.

ಕಣ್ಮರೆಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಜಗಳಗಂಟ ನಾಯಿ ಕಿವಿ, ತಂಟೆಕೋರ ಸಹಾಯಕ ಪ್ಯಾರ, ಹಾದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ತರಲೆ ತಾಪತ್ರಯ, ಧುತ್ತೆಂದು ಕಾಣಿಸುವ ವಿಸ್ಮಯ, ಝಗ್ಗನೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬುವ ಮಾಯಾಲೋಕ- ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗಿದೆ.

ಈಗಲೂ ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ಹ್ಯಾಂಡ್ಪೋಸ್ಟ್ ದಾಟುವಾಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಯ ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಹಾಯುತ್ತದೆ. ಅವರ ಮನೆಯ ಹಳದಿ ಗೇಟು ಕಂಡು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂಡಿಗೆರೆಯಲ್ಲೋ ಬಣಕಲ್ನ ಆಸುಪಾಸಲ್ಲೋ ಮಂದಣ್ಣ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡುತ್ತೇವೆ. ಲೂನಾದಲ್ಲಿ ಭರರ್ೊ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯ ಏರುಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಲೂನಾದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವವನು ಅವರ ಕತೆಯಲ್ಲೇ ಬರುವ ಪೋಸ್ಟ್ಮ್ಯಾನ್ ಇರಬಹುದಾ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊಟ್ಟಿಗೆಹಾರದಲ್ಲಿ ನಡುರಾತ್ರಿ ಇಳಿದು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣುಹಾಯಿಸಿದರೆ, ಆ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಚೆಕ್ಪೋಸ್ಚು, ನೀರು ದೋಸೆ ಮಾರುವ ಹೊಟೆಲ್ಲು, ಎಸ್ಟೀಡಿ ಬೂತ್, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಿನಾಕಾರಣ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತ ಗುಂಪು- ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಕಥನಶೈಲಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಹೊಳಪಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿ, ನಾವು ನಿಂತಿರುವುದು ಜುಗಾರಿಕ್ರಾಸ್ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅರೆಕ್ಷಣ ಅನುಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.