ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುವ ಗುರು

-ಡಾ.ಎಂ.ಸಿ ಪ್ರಕಾಶ್

ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಗುರು ಯಾರೆಂದು ಯೋಚಿಸ ಹೊರಟಾಗ ಅನಿಸಿತು, ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲ!

ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ತೋರಿಸಿದ ಶ್ರೀ ನಾಯಕ್ ಅವರೇ, ಶಿಸ್ತಿನ ಪಾಠದ ಶ್ರೀ ಸಿ.ವೈ ನಾಯಕ್ ಅವರಿರಬಹುದೇ, ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದ ಶ್ರೀ ಫಾತರ್ಫೇಕರ್ ಆಗಿರಬಹುದೇ, ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಪೂರ್ತಿದಾಯಕರಾದ ಡಾ.ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರೆನ್ನಲೇ, ಅತ್ಯಂತ ಹರಿತ ತರ್ಕದ ಡಾ. ದಾಮೋದರ್ ರಾವ್ ಅವರೇನು? ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿನವರು, ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿನವರು ಎಂದು ಒಬ್ಬರನ್ನೇ ಬೆರಳೆತ್ತಿ ತೋರುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾರ ಜ್ಞಾನವನ್ನಾಗಲಿ, ಯಾರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿಯನ್ನಾಗಲಿ, ಪಾಠದ ರೀತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ರುಚಿಸಿಕೊಂಡು ಅನುಭವಿಸುವ ಸ್ವಭಾವದ ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಗುರುಗಳೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚಿನವರು.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದಿನದಿನದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿ- ಅವರು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿರಲಿ, ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಜಾಣರಾಗಲಿ, ಅಲ್ಲದಿರಲಿ, ದೊಡ್ಡವರೋ, ಸಣ್ಣವರೋ ನನಗೆ ಗುರುವೆಂದೇ ಭಾಸವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಕಲಿಯುವುದಿದೆ. ಉದ್ಧಟ ರಾಜಕುಮಾರನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಗುರುಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಕಲಿಯುವುದಿದೆ ಎಂದಾಗ ಆತ ಅವರನ್ನು ಕಾರಾಗೃಹಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು -ಅಲ್ಲಿಯ ಕುದುರೆ ಕಳ್ಳನಿಂದ, ಬೀಗ ತೆಗೆಯುವುವನಿಂದ ಏನು ಕಲಿಯಲಿ ಎಂದಾಗ, ಯಾವ ಹೊಸ ಕುದುರೆಯನ್ನಾದರೂ ತಕ್ಷಣ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಂತ್ರ ಕಲಿ, ಯಾವುದೇ ಬೀಗವಾಗಲಿ ತೆಗೆಯುವ ಕೌಶಲ ಕಲಿ ಎಂದರಂತೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರನಾದ, ಕೊಲೆಗಡುಕನಾದ, ಹತ್ತಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾನಭಂಗ ಮಾಡಿದ ದುಷ್ಟನಿಂದ ಏನು ಕಲಿಯಲಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ, ಗುರುಗಳು ಮನುಷ್ಯ ಏನು ಮಾಡಬಾರದೆಂಬುದನ್ನು ಇವನಿಂದ ಕಲಿ ಎಂದರಂತೆ.

ಹೀಗೆ ನನಗೆ ನೂರಾರು ಗುರುಗಳು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಪರಿಯನ್ನು, ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ, ತಮ್ಮ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ತಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ , ತಮ್ಮ ಜಾಣತನದಷ್ಟೇ ಕಲಿಯಲಾಗದ ದಡ್ಡತನದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಕಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆಯುವ- ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮೂಹ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗುರು

ಈ ಎಲ್ಲರಿಗೂ – ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ